Skip to content

Haat Als Politiek Instrument

12/06/2012

‘Pourquoi tant de haine? (Waarom zoveel haat?). Deze kop staat boven een artikel in het Franse weekblad Marianne van 26 mei – 1 juni 2012. Het bespreekt de hetze tegen de nieuwe Franse minister van Justitie. Het gaat om een vrouw en ze is zwart.

Racistisch

Het is J.-M. Copé, de leider van de UMP, de partij van ex-president Sarkozy, die opmerkt: ‘…heb je Front National gestemd, word je opgescheept met Christiane Taubira’ (geciteerd in Le Monde van 25 mei 2012). Taubira is de naam van de huidige minister van Justitie. Copé zegt dus net niet: ‘Stem je op FN, word je geconfronteerd met een zwarte’, want hij weet ook wel dat dit openlijk racisme betekent. Nu is het bedekt racistisch.

Een van haar eerste daden in haar hoedanigheid van minister van Justitie is het voorleggen van reparatiewetgeving. De hoogste rechterlijke instantie in Frankrijk heeft namelijk een strafrechtelijke bepaling die op seksuele intimidatie slaat, buiten toepassing verklaard.

Taubira heeft nu een formulering laten uitdenken, die met dat rechterlijk oordeel rekening houdt, zodat seksuele intimidatie toch strafrechtelijk vervolgbaar zal zijn. Daarop opende een bekende Franse televisiecommentator, ‘le journaliste vedette de la droite extrémisée’, Eric Zemmour, de aanval op Taubira. Zij zou de ‘blanke man’ willen verpletteren. Ook hier geen openlijk racisme richting Taubira. Maar het signaal is duidelijk voor wie er gevoelig voor is.

Het Front National heeft de aanval op Taubira langs een andere invalshoek geopend. Die verwijt haar ‘engelachtigheid’ en tolerantie terwijl er ‘hard’ en repressief hoort te worden opgetreden. Zij zou bepaalde groepen voortrekken (‘communautariste’) en haar wordt een verleden verweten als onafhankelijkheidsstrijdster (‘indépendantiste’; zij is geboren in Frans Guyana), ‘…alors, terwijl de Republiek een en ondeelbaar is’, aldus Marine Le Pen geciteerd in Le Monde van 1 juni 2012.

De vraag die in Marianne speelt is, waarom rechts zo’n behoefte heeft om van deze minister van Justitie een karikatuur te maken, waarom zoveel vuil te storten in een poging de strijd met de regering aan te gaan (welke strijd op zich legitiem is)? Waarom komt er zoveel haat (haine) los?

Die vraag wordt niet beantwoord in het artikel dat ik citeer. Wel wordt beloofd op die vraag terug te komen in een volgend nummer. Daarin zullen uittreksels uit een boek voorkomen, dat dan net zal zijn verschenen. De laatste belofte wordt ingelost, maar het antwoord op de eerste vraag vindt men daar niet. Wel komt er een verwant element ter sprake. Want de overwinning van François Hollande wordt geëvalueerd als gezichtsbedrog (Marianne van 2-6 juni 2012).

Catastrofe

Om dat gezichtsbedrog helder te krijgen wordt gesproken over ‘de catastrofe van de zesde mei 2012’ (de titel van het boek) en die ligt niet in de overwinning van Hollande op die dag, maar in het cijfer: 48,38%. Dat cijfer stelt het percentage voor van stemmers van rechts: UMP / FN met name. En dat is niet een net, geciviliseerd,  liberaal, rechts. Immers heeft een aantal mensen uit die gelederen openlijk aangegeven op Hollande te zullen stemmen.

Het cijfer 48,38% vertegenwoordigt bruut rechts, het wild om zich heen slaande rechts dat hoffelijkheid heeft afgeworpen. Dat haat als politiek instrument gebruikt. Het is het rechts dat zich verzameld heeft rond de thema’s van het FN. Ook nu, bij de parlementsverkiezingen, hoor je UMP-kandidaten zeggen dat vele partijthema’s van UMP en FN met elkaar overeenkomen. De voorbeelden zijn dan: immigratieproblematiek, geen lokaal kiesrecht voor vreemdelingen, geen homohuwelijk, nationale identiteit…

Tot dat blok van 48,38% behoren mensen die denken (en er op uit zijn in die geest te gaan handelen, want waarom zou je anders aan machtsverwerving doen) in de sfeer van voorgangers als Maurras en Pétain. Charles Maurras (1868-1952) wordt wel de vader van het ‘integrale nationalisme’ genoemd. In beschrijvingen van zijn denkbeelden komt men tegen: antisemitisch, monarchaal, nationaal-roomskatholiek en hij was de leider en voornaamste denker van ‘Action Français’. Philippe Pétain (1856-1951) was hoge Franse militaire officier die in WO I tegen de Duitsers vocht en in WO II vervolgens een met de Duitsers collaborerende Franse regering leidde, zetelend in de plaats Vichy.

Waar komt een deel van de haat tegen de minister van Justitie vandaan? Wel je zou kunnen inschatten: hier staan de collaborateurs (WO II) en mensen die het verzet van de Algerijnen, van de onafhankelijkheidstrijders, wilden breken, tegenover iemand die zwart is (en daarmee in hun ogen een representant van een ondergeschikt ‘ras’) en ook nog onafhankelijkheidsstrijdster was, te weten Christiane Taubira. Hiermee kan je verbeelden hoe de catastrofe er uitziet, waarover Jean-François Kahn, de auteur van het in Marianne geciteerde boek, het heeft.

Slager

Overdreven? Wat deed Sarkozy bijvoorbeeld in november 2011 in zijn hoedanigheid van president van Frankrijk? Niet ging hij naar de plechtige herdenking van 50 jaar vrede met een onafhankelijk geworden Algerije. Hij was ook tegen een andersoortige regeringsaanwezigheid. Wel liet hij de resten van generaal M. Bigeard (1916-2010) overbrengen naar de Dôme des Invalides (Parijs). Bigeard, een para, een ‘slager’ in zijn vak, die in 1957 de opdracht kreeg het verzet in Algerije te breken (zie ook Woede 9).

De overbrenging geschiedde uit eerbetoon zo heet het officieel. Officieus was daarmee de politieke jacht op kiezers van het FN geopend, die Sarkozy nodig had om zijn herverkiezing te realiseren. Want onder hen bevinden zich mensen die nog steeds wrok voelen tegen het feit, dat De Gaulle indertijd Algerije als kolonie heeft laten schieten. Met het cijfer 48,38% scheelde het weinig of  Sarkozy had zijn herverkiezing binnen. Het betekent wel dat bijna de helft van de Franse bevolking de ideeën van het UMP / FN conglomeraat deelt. Er is dus iets heel ernstigs aan de hand.

Rancune

Of dat in Nederland ook zo getraceerd kan worden, dat laat ik aan anderen over om te bekijken, zoals bijvoorbeeld aan Rob Riemen. Het valt me op dat hij zijn De eeuwige terugkeer van het fascisme (Amsterdam, 2010) opent en afsluit met teksten van Albert Camus. Want het rattenverhaal waarmee hij het pamflet begint, komt uit Camus’ De Pest en het einde van het pamflet wordt gevormd door verwijzing naar Camus’ De mens in opstand. Twee belangrijke boeken van de libertaire Franse filosoof.

Ongeveer in het midden van Riemens tekst komt men Menno ter Braak tegen met diens Het nationaal-socialisme als rancuneleer. Ja, rancune lijkt me een duidelijke term als men hoort en leest wat aanhangers van de Nederlandse evenknie van het Front National naar buiten brengen.

Thom Holterman

AANTEKENING

Het samengaan in de vorm van de UMP-FN tot een neoconservatief blok is kort en krachtig beschreven door Olivier Ferrand, voorzitter van de socialistische Franse denktank Terra Nova. Hij brengt daarvoor het ‘anti-humanisme’ van het sarkozysme samen met de banalisering van het FN. Daarvoor heeft het FN, bij monde van Marine Le Pen, het antisemitisme, de nostalgie naar ‘Vichy’ dat met neonazi’s verbonden is laten varen, waardoor het een ‘new look’ heeft gekregen. Dat betekent natuurlijk niet dat het tevens de samenleving uit is… (zie voor het artikel van Ferrand: http://www.tnova.fr/note/ump-fn-vers-un-bloc-n-oconservateur-0 ).

Advertenties
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s