Skip to content

Franse Aandeelhouders In Stormloop

05/09/2012

Elk land heeft een eigen Wientjes als voorzitter van de nationale werkgeversorganisatie. In Frankrijk is het de topvrouw Laurence Parisot, voorzitster van de Franse werkgeversorganisatie Medef.

In dat land houdt elke instantie die zich een bepaald machtsgevoel toekent, een ‘zomeruniversiteit’. Zo ook de Medef. Wat heeft de ‘diva van de patrons’, zoals het Franse  weekblad Marianne (van 1-7 september 2012) haar noemt, ter gelegenheid daarvan uit de doeken te doen? Haar nieuwe mantra: ‘Het zou schadelijk zijn het fiscale regime op het kapitaal op één lijn te stellen met dat op de arbeid’. De mantra moet de aandeelhouders in stormloop brengen.

Bij Marianne ontlokt dit hilariteit: het moet dus zo zijn dat de factor Kapitaal rechten heeft, die de factor Arbeid niet heeft. Op grond van deze redenatie ontstaan er twee soorten burgers: aandeelhouders en anderen.

Wat zou men vinden, oppert Marianne, als een politiek verantwoordelijke ging pleiten voor een censuskiesrecht op grond van de gedachte, dat het schadelijk is het kiesrecht van de armen op een lijn te stellen met dat van de rijken?

Wel, het is op grond van deze vreemde filosofie dat ‘Mevrouw-Zonder-Gêne’ van de Medef met een bazooka op de (zeldzame) beslissingen van de huidige socialistische regering schiet, als die een druppel gerechtigheid aan de fiscale oceaan wil toevoegen. Het kan dit type graaiers namelijk geen lor schelen welke sociale schade zij in de maatschappij aanrichten.

Daarover in Marianne een aantal in het Frans vertaalde stukken uit het recente boek van de Amerikaanse econoom Joseph Stiglitz, getiteld De prijs van ongelijkheid. Dat boek handelt vooral over de maatschappij van de Verenigde Staten. Het democratische systeem is daar, net als in Europa, gebaseerd op het ‘een persoon, een stem’ beginsel, maar gelet op de positie die het Kapitaal in die maatschappij in neemt, gaat het eerder om een systeem van ‘een dollar, een stem’.

Het geld is geconcentreerd bij relatief weinig mensen, op grond waarvan zij de politieke lakens uitdelen, zo laat Stiglitz overtuigend zien. De feitelijke situatie staat dan ook haaks op het ‘een persoon, een stem’ systeem. Zonder de wet er voor te veranderen, geldt in de VS dus al een (getordeerd) soort censuskiesrecht. Zou dat in Nederland anders zijn?

[ThH]

Advertenties
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s