Spring naar inhoud

Een Muur Van Hufters

11/05/2013

Marianne

‘Hufter!’. Het is een aanduiding voor wie men stom vindt of erger. De kwalificatie is veelal subjectief: linkse lui zullen rechtse figuren al gauw hufters vinden, en andersom. Het heeft niets met intelligentie te maken, want ook de meest intelligente persoon kan een hufter zijn. Ook zij hebben er recht op om iets stoms te doen of te zeggen…

De Franse discussie over ‘le mur des cons’ (de ‘muur van hufters’) is enkele weken geleden begonnen. Met behulp van een verborgen camera was in een ruimte waar leden van de rechterlijke macht elkaar treffen, een wand gefilmd die vol geplakt was met foto’s van bekende Franse personen (politici, rechters, journalisten, schrijvers). De foto’s gingen vergezeld van opschriften die de reden aangaven waarom men desbetreffende een hufter vond. Het satirische maandblad Siné Mensuel (nr. 20, mei 2013) nam dit gegeven over door van de bordesscène van de huidige Franse socialistische regering een ‘muur van hufters’ te maken:

Muur

Het Franse weekblad Marianne van 4-10- mei 2013 heeft eveneens haar ‘muur van hufters’ opgenomen. Dit thema laat ik nu rusten voor het interview met de Franse demograaf en politicoloog Emmanuel Todd in hetzelfde nummer van Marianne. Het interview concentreert zich op: één jaar de Franse socialistische president Hollande aan de macht. Daar komt hij niet echt florissant uit te voorschijn. Het lijkt alsof Todd de cartoon in Siné Mensuel heeft gezien (zie Hollande op de eerste rij middenin de ‘muur van hufters’ van de cartoon).

Het interview met Todd handelt over Franse affaires, maar in zijn  antwoorden zit zoveel ‘systematiek’ en typering van mensen en posities, dat het mogelijkheden voor vergelijking met Nederlandse situaties geeft. Hieronder een aantal elementen uit het interview.

Eerste kans voorbij

Aan Todd wordt ter opening van het gesprek een algemeen oordeel over het eerste jaar van optreden van Hollande gevraagd. Heeft hij gefaald? Het laconieke antwoord van Todd: ‘Men heeft mij niet nodig om het antwoord daarop te geven’. Toch komt Todd los. Hollande heeft zijn kans gehad en misschien zal er een tweede kans komen. Maar de eerste kans is door hem gemist.

Ten eerste is zijn onvermogen gebleken om de rijkenbelasting van 75% in te voeren. Hij had erover een referendum kunnen uitschrijven, maar hij heeft zich bij zijn nederlaag neergelegd. Ten tweede: de wijze waarop de arbeidsmarkt is hervormd, plaatst Hollande rechts van Sarkozy. Ten derde is de hervorming van de banken volstrekt ontdaan van elke inhoud. Er lopen nog wat cosmetische veranderingen en voor de rest blijft de staat garant staan voor het speculatieve handelen van de vier grote banken.

‘Laten we nu eens kijken naar de affaire Cahuzac, de afgetreden minister van financiën, die niet opgegeven banktegoeden in belastingsparadijzen heeft. De man die de bezuinigingen moest leiden, bleek dus een ‘smeerlap’ (pourri). Het levert een voorbeeld om de zaak in een ruimere context, de Europese, te bekijken. Welke lijnen zien we in het bancaire systeem lopen? De Italiaan Mario Monti, die men ons heeft trachten te verkopen als een toegewijde vader, was bijvoorbeeld verbonden met Goldman Sachs. Kortom, Cahuzac was niet een solitaire corrupte atoom, maar een deeltje van het systeem’.

Over een type als Cahuzac kan je verder nadenken. Ik ben, zegt Todd, de tegenstelling van een fijn besnaarde psycholoog, maar zelfs ik zou als volgt hebben geanticipeerd: een chirurg – wat Cahuzac van professie is –, die liever aan haarimplantatie doet dan aan genezen van mensen, dat is een figuur die verliefd is op geld. Dat is iemand met een onjuiste moraal vanuit een socialistisch perspectief gezien.

Dit betekent weer dat bij president Hollande onvoldoende instinct omtrent moraliteit aanwezig is. Daarvan had Hollande eerder blijk gegeven, zegt Todd. De penningmeester van zijn verkiezingscampagne Jean-Jacques Augier, zo werd onlangs bekend, heeft een bankrekening op de Kaaimaneilanden. Tegelijkertijd hield Hollande als presidentskandidaat zijn anti-rijken toespraak in Bourget…

Oorontsteking

Bij de slager arresteerde men (bij vergissing) gisteren een vrouw van wie men dacht dat zij wat uit de etalage had gestolen. Maar nee, zij had net ervoor een oorontsteking behandeld met peterselie.

Een rookgordijn voor transparantie

Wat vindt Todd van het feit dat de regering nu, nadat dit allemaal bekend is geworden, de volksvertegenwoordiging verplicht om bekend te maken over welke bezittingen een ieder beschikt? Ja, zegt Todd, dat is gewoon een slechte zaak, want het is een poging tot het leggen van een rookgordijn over de ‘transparantie’. Daar wordt Hollande zelfs een bedreiging. Cahuzac is door hem benoemd en wat doet hij nu? Hij maakt met zijn regeling de gehele politieke klasse tot verdachte…

Het begin van het presidentschap van Hollande wordt gemarkeerd, aldus Marianne, door het feit dat de rijken als zondebok zijn aangewezen. Todd antwoordt daarop: ‘De rijken zijn geen zondebok, ze zijn het probleem!’. Todd legt dit uit: ‘Het falen van de hervorming van de banken is onderzocht door enkele economen. De uitkomst daarvan leidt bij mij tot de conclusie dat er bij de Parti Socialiste [partij van Hollande] een echte ‘bancaire stroming’ bestaat. Deze verzet zich niet alleen tegen de linkse stroming in de partij, maar ook tegen een parlementaire meerderheid, die zich in de regio’s geworteld weet’.

Todd gaat daar verder op in: De hervorming is ‘geneutraliseerd’ door een nieuw lid van de socialistische volksvertegenwoordiging, Karine Berger. Je hoeft internet maar te raadplegen om te zien waar zij vandaan komt – de bankenwereld. Ik volgde Todds aanwijzing en vond bijvoorbeeld dat zij bij Euler Hermes heeft gewerkt. Dat is een instelling die op hun site pocht: ‘We are the world’s leading provider of trade-related credit insurance solutions’. Todd wijst vervolgens op Emmanuel Macron, een jonge adjunct secretaris-generaal op het Élisée, gekomen van de bank Rothschild. Kortom, zegt hij, de socialistische operatie ‘schone handen’ is een schandaal.

Todd: ‘Moeten we echt weten over hoeveel mobylettes de minister van Jeugd en Sport beschikt? Wat beslissend is: het organisatieschema (een ‘stroomdiagram’) van de interacties tussen de banken en de Inspectie van Financiën of de Rekenkamer. In termen van politieke wetenschappen ligt daar de macht, te weten in de verbindingen tussen het hoogste financiële overheidsniveau en het hoogste niveau van particuliere financiële instellingen.

De financiële macht ligt in de private sector. En wat het systeem karakteriseert, is dat het sterk geconcentreerd is. Als er over transparantie wordt gesproken, gaat het dus om het mechanisme van dit systeem. Aan informatie daarover hebben we behoefte. Wat we nu zien, is dat de banken de centrale overheid beheersen. De financiële crisis heeft een oligarchie bloot gelegd.

‘Goodbye Hollande!’. Het is de titel die boven het interview prijkt…

Thom Holterman

[Beeldmateriaal ontleend aan Siné Mensuel nr. 20, mei 2013.]

Aantekening

Op de site van Le Point trof ik een informatieve uitleg met betrekking tot de ‘muur van hufters’ in een ruimte van een lokale vestiging van het ‘Syndicat de la magistrature’, met als titel ‘KIJK. Als rechters (van links) de ‘hufters’ (van rechts) opprikken’. Met een foto van ‘de muur’; voor het artikel op de site van Le Point , klik HIER.

 

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: