Skip to content

Griekse Onderhandelaars In De Ogen Van Antidemocraten En Financieel Extremisten

15/07/2015

Tsipras

Of het een anarchistische houding is, weet ik niet. Maar steeds als ik (publieke) gezagsdragers iets hoor verkondigen, dan wantrouw ik hen. In eerste instantie ga ik uit van het tegendeel hetgeen zij zeggen. Ik laat dat wantrouwen vervolgens varen als zij hun gelijk voldoende en overtuigend aannemelijk hebben weten te maken. Ik noem dit ‘functioneel wantrouwen’. Ik erken, ze krijgen van mij bij voorbaat weinig krediet, want al te vaak blijkt achteraf dat ze gewoon zaten te liegen (van kleine tot de grootste gezagsdrager, van wethouder tot president van de USA).

Neem wat het Griekse drama aangaat bijvoorbeeld de huidige directeur van de Europese Centrale Bank, Mario Draghi. Dat is toch een gezagsdrager die er toe doet. Als die iets over het huidige Griekenland zegt, dan is het toch zo? Evenwel, deze man was tussen 2002 en 2005 vicevoorzitter van Goldman Sachs International (te Londen). Het is dezelfde bank (Goldman Sachs) die in 2000 de financiële operatie leidde om de Griekse schulden te maskeren, opdat Griekenland de eurozone kon binnentreden. Marc Roche laat in zijn boek Le capitalisme hors la loi (Parijs, 2011) zien, dat Draghi met zijn verwijzing naar zijn latere intreedatum bij Goldman Sachs niet weg komt (zie op deze site de bespreking van het boek van Roche). Dit Amerikaanse bankconcern, zo leert Roche, heeft de verdwijntruc in de boeken voor Griekenland uitgehaald met de overmatige militaire uitgaven…

Het op 13 juli jongstleden bereikte akkoord met de andere eurolanden, geeft alleen uitzicht op financiële hulp voor Griekenland (maar niet de oplossing van de problematiek). Nog steeds heeft een aantal gezagsdragers slechts één doel: Griekenland af te laten zinken al is het maar ‘tijdelijk’. Dat krijgt bevestiging gelet op het interview dat de voormalig Griekse minister van Financiën, Yanis Varoufakis met het Engelse weekblad New Statesman (13 juli 2015): het vooropgezette plan: Griekenland de eurozone uit. Gisteren erkende de Duitse minister van Financiën dat hij al die tijd daarop uit was en dat hij daar nog steeds naar streeft. Het Franse weekblad Marianne van 10-16 juli 2015 noemt de lui die daarmee bezig zijn financiële extremisten.

De econoom bij het satirische Franse weekblad Charlie Hebdo van 1 juli 2015 heeft berekend dat het ‘afzinken’ van Griekenland 8 euro per Franse volwassene per jaar kost – een schijntje en dus niet de voorspelde ‘catastrofe’ die de gezagsdragers ons voorspellen. Onderwijl hebben ze hun eigen gezicht gered en brengen ze een links radicale beweging een ideologisch slag toe (want dat houdt ze meer bezig dan de morele kwestie). Wat zit al die conservatieve, neoliberale gezagsdragers nog het meest dwars? Dat ze de maat gemeten zouden worden door een paar links radicale Grieken, zoals Alexis Tsipras en Varoufakis.

Griekse schulden

In 1821 raakt Griekenland verlost van het ongeveer vier eeuwen durende Ottomaanse juk (Turkije). De bewoners van Griekenland krijgen een monarchie opgedrongen door de buitenlandse ‘bevrijders’. Hen wordt er meteen de eerste koning bij verschaft, de Duitser Otto I (een en ander geregeld door de Protocollen van Londen, 1822). Wat ze er ook bij krijgen zijn schulden. Wie de geschiedenis van Griekenland overziet zoals Gabriel Colletis deze beschrijft in zijn artikel ‘De opgedrongen schuld, het onderdrukte Griekenland’, wordt duidelijk dat de bewoners van dat land bijna nooit iets anders gekend hebben dan onderdrukking en schulden (Colletis in het Franse kwartaaltijdschrift Vacarme nummer 72, zomer 2015, pp.58-71).

Voorkant.Vacarme

Hij schrijft, hoe kan het anders, ook over de onevenredig grote militaire uitgaven, die in de jaren 2000 ‘explodeerden’. Vraag je nu eens af wie daarvan profiteerden? Juist, naast de magnaten van het (Amerikaanse) militair-industrieel complex, heel wat banken en hun leidinggevenden, al die lobbyisten, regeringsleiders en hun vertrouwelingen. In diezelfde jaren groeit dan ook exponentieel de corruptie, het cliëntelisme, de fraude en de fiscale vlucht, dit alles in het voordeel van een Griekse minderheid. En meneer Draghi, om maar een naam te noemen, is dat ontgaan? Och arme, en zo iemand is nu de leiding over de Europese Centrale Bank toevertrouwd…Volstrekt ongeloofwaardig dus! Hem zal die positie mede vergund zijn om veel wat ooit fout ging opnieuw te maskeren, zo kan men vermoeden.

Grieks failliet?

De huidige schuldenlast van Griekenland is ondermeer het resultaat van het cliëntelisme van voorgaande regeringen. Die hebben fiscale cadeautjes uitgedeeld, bijvoorbeeld in de sfeer van de inkomstenbelasting voor rijke reders en de orthodoxe kerk. De enige periode dat het wat beter ging was die van de jaren 1990 toen Griekse gezagsdragers hun best deden zich te kwalificeren voor de intrede in het eurogebied. Nauwelijks toegetreden tot de euro, of de slechte gewoonten namen weer de overhand. Aan dit relaas voegt de econoom bij Charlie Hebdo, Jacques Littauer, nog een hele lijst toe waar de Griekse schuldenlast vandaan komt (zie Charlie Hebdo van 1 juli 2015).

Wat voor hem duidelijk is: het zijn publieke instituties (staten, Europese Centrale Bank, FMI) die 80% van de hedendaagse Griekse schuld dragen (230 miljard euro). Als het echt fout gaat voor Frankrijk, dan gaat het voor 40 miljard in het schip, zegt Littauer. Maar waar praten we over? Dat geld is ook weer geleend en kost ongeveer 400 miljoen per jaar, dat is 8 euro per volwassene per jaar…

Voorkant.Charlie

Griekenland is een klein land met net 11 miljoen inwoners, dat slechts 2% van het Bruto Europees Product beslaat. Het Griekse failliet zal ‘ons Fransen’ een schijntje kosten. Zet daar eens wat andere cijfers naast, zegt Littauer. De Europese commissie heeft 4500 miljard euro hulp verdeeld ten behoeve van het redden van de financiële instellingen tussen 2008 en 2011. 4500 miljard euro!! Het Griekse failliet valt daarbij vergeleken in het niet. Toch spreken de ‘financiële extremisten’ over een catastrofe en maken de verschillende bevolkingen er bang mee. Ook hier weer de creatie van het ‘regime van de angst’ om de verschillende bevolkingen van de overige eurolanden kneedbaar te maken voor de beslissingen, die de zittende gezagsdragers willen (kunnen) nemen.

Antidemocratie

Het valt niet te ontkennen dat Griekenland aan de grond zit. De explosie aan uitgaven in de jaren 2000, waarvan ondermeer het buitenlandse militair-industrieel complex geprofiteerd heeft, legt een last op die niet meer te dragen is. Het geld dat Athene in 2010 van het IMF kreeg voor een reddingsoperatie komt vooral de private schuldeisers ten goede. Met het geld worden zo bijvoorbeeld de schulden aan Franse en Duitse banken afgelost. Private schuld wordt aldus omgezet in publieke schuld. En om die af te lossen moet de bevolking bloeden, door het draconische bezuinigingsmaatregelen te laten ondergaan. Die bezuinigingen raken de armen en sparen de rijken…

Het weekblad Marianne van 10-16 juli 2015 maakt in het artikel ‘Bankiers tegen economen’ duidelijk, dat een hele kring van Franse economen (van behoudend tot links radicaal) zich tegen het verder uitknijpen van de bevolking richt. Zij achten het onredelijk daar mee door te gaan omdat het uiteindelijk niets oplevert. Griekenland zal niet van zijn schuldenlast afkomen als de vicieuze cirkel van noodhulp krijgen om de rente van de schuldenlast te voldoen, niet wordt doorbroken. Een bevestiging van dit standpunt vindt men bij de Amerikaanse economen Paul Krugsman en Joseph Stiglitz.

Het zijn met name ‘financiële extremisten’ die daar tot nog toe niet van willen horen (met een verwijzing naar en een beroep op hun eigen bevolking). Het archetype van dit extremisme wordt, aldus Jean-François Kahn (een van de oprichters van Marianne) in een interview met het weekblad, gevormd door: dogmatisme, manichisme (hier bedoeld als verwijzing naar het in tweeën delen van de wereld, zoals de tweedeling goed/slecht; de As-van-het-kwaad komt er bijvoorbeeld in tot uitdrukking), simplisme (het vermalen van de feiten als ‘voer voor de bevolking’), diabolisering en natuurlijk fascistisering van de tegenstander.

Kahn noemt de hier bedoelde extremisten de nieuwe ridders van de Apocalyps (voorspellers van catastrofen). En ze zijn allen antidemocratisch. Zij manifesteren zich slechts als democratisch voor zover ze niet worden tegen gesproken. Alexis Tsipras, sinds begin 2015 premier van Griekenland, heeft ze allemaal van kleur doen verschieten. Stuk voor stuk ontpoppen ze zich als antidemocratisch, gelet op wat ik over enkele van hen in Marianne aantref. Het gaat hier om Christine Lagarde, J.-C. Juncker, N. Sarkozy, M. Schulz en M. Sapin.

Voorkant.Marianne

Dat Jean-Claude Juncker, huidig voorzitter van de Europese Commissie dat is, wisten we al. Toen in 2005 referenda moesten worden gehouden over het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa (een ‘neen’ opleverend ondermeer van de Nederlandse en Franse bevolking), zei Juncker: ‘Als het ja is, zeggen we: we vervolgen onze weg (poursuivre); als het neen is, zeggen we: we gaan door (continuer)’. Kortom: ik heb lak aan wat het volk wil. Ook Nicolas Sarkozy, oud-president van Frankrijk, bevestigt zijn antidemocratische gezindheid door naar aanleiding van het aangekondigde Griekse referendum op te merken: ‘Als het referendum ja oplevert, dan moet Tsipras opstappen; als het een neen oplevert, dan moet hij ook opstappen’.

Anderen zijn als door een slang gebeten door de opstelling van de Griekse onderhandelaars. Naar aanleiding daarvan vond Christine Lagarde (algemeen directrice IMF) het nodig om hardop te zeggen dat het haar speet ‘in de zaal geen volwassenen aan te treffen’. Martin Schulz (de Duitse sociaaldemocratische voorzitter van het Europese Parlement) vroeg zich af of er niet op de een of andere wijze een soort putsch was te veroorzaken om Tsipras te wippen en om een Griekse regering te vormen van niet gekozen technocraten. De Franse sociaaldemocraat en huidige minister van Financiën, Michel Sapin, maakte ook duidelijk waar hij staat met zijn opmerking: ‘Ik onderhandel niet met gasten die neen zeggen’.

Om ze allemaal te loochenstraffen heeft Tsipras bewezen in staat te zijn in één week tijd een landelijk volksreferendum te organiseren en naar behoren te laten verlopen. Hij heeft ook getoond zes maanden na zijn verkiezing nog steeds het vertrouwen van zijn kiezers te hebben door eenvoudig weg zijn programma te volgen. Dat is zelden vertoond. Zeker niet door de zittende Franse president François Hollande…

Voormalige en huidige gezagsdragers beschouwen het volk als een gekoloniseerde entiteit. Tsipras houdt hen een spiegel voor (hoelang hij dat volhoudt valt te bezien). Dat is vooral wat hen steekt. Zij houden niet van mensen die ‘neen’ zeggen. Het kiezerskorps wordt geacht te willen wat de gevestigde macht wil. Kahn daarover: koloniale machthebbers hadden gelijk tegenover de gekoloniseerde bevolkingen. In die houding is niets veranderd ook al denken we te leven in een postkoloniaal tijdperk.

Thom Holterman

Advertenties
One Comment leave one →
  1. willem smith permalink
    05/08/2015 21:25

    goed stuk thom

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s