Spring naar inhoud

Gepensioneerden, Afvoeren. Tweedeling, Prima Zaak. Dat Heet: Westerse Democratie…

10/10/2018

Rutte en Macron? Een pot nat. Dat blijkt wel uit het volgende. Een van de woorden die vaak in de sociaaleconomische sfeer worden gebruikt is ‘tweedeling’. Dat is in een parlementair-kapitalistisch bestel niet opmerkelijk. De tweedeling begint al bij het bestaan van twee groepen, een kleine, de overheersers en een grote, de onderdrukten. ‘Parlementair-kapitalistisch bestel’ is een eufemisme voor een regeringsvorm van een kleine groep mensen, waarvoor ook een term als ‘dictatuur’ wordt gebruikt. De maatschappij die deze vorm van heersen heeft aangenomen, zet zich voort in sociale en materiele onderscheidingen te herkennen als rijk/arm: de bekende 1% en de 99%. De armen zijn ondergeschikt aan de willekeur van de rijken.

De heersers vergissen zich bij voortduring waardoor bij elkaar opgeteld miljarden euro’s verloren gaan – kwibussen aan het werk. Dat geld is afgeperst van de 99%, want de 1% weet zich tegen overheidsdiefstal in te dekken (belastingparadijzen, enz.). Wat de arme kant in de samenleving aangaat, kennen we de term precariaat: zij die het precair hebben, dat wil zeggen die met een grote mate van onzekerheid moeten leven, die sociaaleconomisch in een hachelijke situatie zitten. Je spreekt dan niet alleen over bijstandsmoeders, werklozen, maar ook over vele werkenden en gepensioneerden. Van Rutte & Co kunnen ze allemaal de bout hachelen. En dezelfde houding neemt de Franse president Macron aan: ‘Hij maakt ook de ouwetjes af’, leest men op de voorkant van het nieuwe nummer van Siné Mensuel:

Daarna kan je verschillende dingen met ze doen. Zo schrijft een Franse geriater, hoofd van de afdeling Alzheimer van een ziekenhuis, zijn artikel in Siné Mensuel onder de titel ‘Laten we de ouwetjes opeten’. Hij werkt dit, zij het met de nodige ironie, uit. Het is duidelijk dat deze man tegen een burn-out aan zit vanwege alle bezuinigingen in de gezondheidszorg.

‘Neen tegen austérité’ (soberheid)

Het maandelijkse vraaggesprek wordt afgenomen met de Franse politicoloog Yves Léonard. Die houdt zich bezig met de analyse van het tegendeel van ‘soberheid’ (austérité) in de zin van bezuinigingen/bestedingsbeperking. Als uitgangspunt voor het gesprek is gekozen de slogan van de Portugese linkse regering: ‘Neen tegen soberheid’. Yves Léonard onderzoekt daarbij waarom Europa zich op het Duitse model en niet op het Portugese model richt (en waarover hij recent een boek publiceerde Histoire du Portugal contemporain, 2018). Van dat Portugese model is weinig bekend, merkt hij op. Voor zijn beschrijving gaat hij terug naar de bijval van grote delen van de Portugese bevolking na de zogeheten Anjer-revolutie van 1974 (omverwerping van het dictatoriale regime Caetano – het kan dus in Europa… – , de opvolger van dictator Salazar). [Over die Salazar schreef de politicoloog E. Brongersma (1911-1998) ooit een lovend boekje en in 1940 zijn proefschrift. Dezelfde Brongersma kon overigens jaren voor de PvdA lid van de Eerste Kamer zijn (tweede helft jaren 1950 en van 1963-1977)…; thh]. Tevens komen verschillen aan de orde: Spanje na dictator Franco; hedendaags Italië met herinnering aan Mussolini… Niets de satire dus, ernst vooral!

De dood

Verder lijkt het erop dat voor enkele rubrieken en artikelen in dit nummer gekozen is voor de dood als leidraad. We kwamen al tegen het bereiden (koken of braden) en nuttigen van oudjes. In een heel andere sfeer van doden, blijkt dat de (Franse) politie bij het gebruik van vuurwapens niet meer hoeft in te roepen dat het ging om zelfverdediging (en dat dus niet meer hoeft te bewijzen), wat te lezen is in de rubriek van Étienne Liebig. Over twee pagina’s wordt vervolgens beschreven hoe het cellentekort in Franse gevangenissen wordt teruggedrongen: verhoging van het aantal zelfmoorden. In het totaal van die instellingen vindt ongeveer één zelfmoord in de drie dagen plaats Er is wel een langjarig plan om het getal terug te dringen, maar dat is nog niet gelukt. Het plan werkt dus… Evenmin ontsnapt niet aan de aandacht van Siné Mensuel de verhoging van het oorlogsbudget en de heisa rond het thema euthanasie. Siné himself,  bij gesproken door de redactie, combineert deze laatste twee thema’s:

Voor of tegen euthanasie.

Een Franse hoge raadsadviseur opperde over deze kwestie:

‘Het is te gevaarlijk, een wet te maken die het recht op doden verschaft’.

‘Maar dat hebben wij al!’

[ThH]

Siné Mensuel, nr. 79, oktober 2018, 32 blz., prijs 5,50 euro.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: