Spring naar inhoud

Economie In Frankrijk En De Strijd Van De Gele Hesjes

17/04/2019

‘Le ruissellement’, het stromen, het overvloeien vertaalt het woordenboek. In ‘Macronië’, zoals Frankrijk wordt genoemd sinds Macron er als Emmanuel I heerst, heeft het gebruik van het woord ruissellement een vlucht genomen. Dit heeft alles te maken met de politiek van Macron waar hij de superrijken in de watten legt *. De economisch-politieke theorie van het ‘ruissellement’ houdt in dat wordt aangenomen dat de inkomsten van superrijken uiteindelijk in de economie terechtkomen, via hun consumptie of via hun investeringen. Aldus dragen zij direct of indirect bij aan algemene economische activiteiten en de werkgelegenheid. Deze theorie wordt in Macronië gehanteerd om superrijken belastingtechnisch te bevoordelen, want tenslotte heeft dit een gunstig effect voor de economie, toch? Ieder gewoon mens begrijpt dat die met deze theorie wordt belazerd. Je wordt er dan ook kotsmisselijk van voor zo dom te worden gehouden. Op grond van de bevoordelingstheorie zie je op de voorkant van het nieuwe nummer van Siné Mensuel, in de cartoon van ‘Willem’, hoe de armen een graantje mee pikken van de vreet-activiteiten van een superrijke:

En die rijken begrijpen het niet, lijkt het wel…

‘De lagere klassen laten ons in de steek…’       ‘Geloven ze niet langer in onze gemeenschappelijke belangen?!!’

Gele Hesjes

Hoewel niet meer in zulke grote aantallen op zaterdagen aanwezig als voorheen, de revolterende beweging van de gele hesjes verschijnt inmiddels al een half jaar op straat. En dat is een hele prestatie **. Ze spreken en dat is al een ding en ze laten over zich spreken. Het blijkt te werken als een grote politieke ‘agora’ (ontmoetingsplaats en assemblée voor vrije burgers). Niet de politiek van de volksvertegenwoordigers die vooral met hun eigen klassenbelangen bezig zijn, maar andere politiek en belangen, die van de eisen aangaande brandstofprijzen, belastingvoordelen voor rijken, het laten wegvloeien (ruissellement) van belastingen (door multinationale bedrijven naar landen met de laagste belasting tarieven), het vernietigen van publieke diensten (post, publieke ziekenhuizen), het privatiseren – nog steeds en tegen beter weten in – door middel van uitverkoop van publieke infrastructuur (autoroutes, vliegvelden, stuwdammen ***). Een aantal van deze ‘macronistische’ acties wordt in Siné Mensuel in afzonderlijke items nader toegelicht. De actievoerders durven wel…

‘Let op: ik ben niet bang!’

En zelfs bloot gaan ze door!

Onverbloemd zijn ook de strips en rubrieken in dit nummer opgenomen…

Thom Holterman

Siné Mensuel, nr. 85, april 2019, 32 blz., prijs 5,50 euro.

{Beeldmateriaal overgenomen uit het besproken nummer van Siné Mensuel.]

Sternotities:

* Twee maatregelen waarbij superrijken door Macron in de watten worden gelegd gaan 5000 van de meest rijke Fransen aan en leveren voor ieder een besparing op van 254 000 euro. Dit betekent zo’n 1 miljard euro minder in de algemene Franse staatskas… (Bron: Marianne van 5-11 april 2019; artikel getiteld ‘Heureux comme un ultrariche en France’.)

** Over de beweging van de Franse gele hesjes verschijnen inmiddels boeken, bijvoorbeeld dat van Edwy Plenel, La victoire des vaincus (De overwinning van de verslagenen; Paris, 2019). En verder de bundel:  Gilets Jaunes, Hypothèses sur un mouvement (Gele Hesjes, Hypothesen over een beweging; Paris, 2019) door een collectief van sociologen, geografen, historici, filosofen en economen die in het dagelijkse online blad Analyse Opinion Critique (AOC) publiceren; naast de bundel Le fond de l’air est jaune(De lucht is geel bezwangerd; Paris, 2019) geschreven door een collectief van Franse ‘zwaargewichten’ als Thomas Piketty, Étienne Balibar, Michaël Foessel en Pierre Rosanvallon om een volgens hen ongekende revolte inzichtelijk te maken. In anarchistische kring is inmiddels verschenen Les Gilets jaunes: Points de vue anarchistes (De gele hesjes: anarchistische gezichtshoeken) door Monica Jomet, uitgegeven door Éditions du Monde libertaire (Paris, 2019).

*** Het is ongehoord dat wordt doorgegaan met privatiseren. Zo heeft in het recente verleden de ‘betonmaffia’ de autoroutes van de Franse staat in eigendom overgenomen. Dit is een meer dan winstgevende activiteit geworden, waarbij de gebruikers uitgezogen worden. Onlangs is in de discussie gekomen het privatiseren van de Parijse grote vliegvelden (ADP). De beweging van de gele hesjes is daar tegenin gegaan en heeft Macron in de verdediging gedrongen, en wel zodanig dat er wordt gesproken over het ‘ADP effet’ en ‘Van concessie naar wantrouwen’, zoals het in het dagblad Le Monde van 8 april 2019 heet. Waarom zou Vinci (de naam van een van de betonmaffiose bedrijven) de eigendom van de groep ADP willen verwerven? Winst maken, dat is duidelijk. Maar vooral ook machtsuitbreiding, want, eveneens in Le Monde (van 19 maart 2019), achter de privatisering van ‘Aéroports de Paris’ (ADP) zit het controleren van onroerende zaken dat goud waard is. De winsthonger van de betonmaffia speelt ook bij het verwerven van de eigendom van stuwdammen ten behoeve van stroomopwekking. De Franse vakbond CGT (hè hè, die voelt waarschijnlijk de hete adem van de gele hesjes in de nek) zijn tegen: verkopen van deze zeer rendabele zaken die gebouwd en gefinancierd zijn door de staat, dus door de belastingbetalers, moet stoppen (Le Monde van 12 april 2019).

Advertenties
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: