Spring naar inhoud

Grafwerk En Andere Distopische Verschijnselen

15/11/2019

Werken is dodelijk. Moeten daarom zoveel mogelijk mensen aan werk worden geholpen dat er niet is (door delokalisatie, technologisering, robotisering)? En velen die werken, moeten dit doen voor minder dan hun levensonderhoud kost. Tevens armoede dus. De rijken en hun politieke handlangers als de Macrons en Rutte’s maar lachen, zo verbeeldt de voorkant van het nieuwe nummer van Siné Mensuel (nr. 91) het grafwerk:

Dystopische verschijnselen

Het grafwerk zou je al een dystopisch verschijnsel kunnen noemen. Dystopieën leveren schetsen en verhalen van statelijke, quasi-statelijke en niet-statelijke machtsstructuren in al hun afgrijselijkheid. Of je ze als een maatschappelijke totaliteit in de werkelijkheid tegenkomt, laat ik een open vraag. Maar dat je ‘dystopische verschijnselen’ in bestaande maatschappijen aantreft, is zeker. Voor enkele voorbeelden ervan beperk ik mij tot hetgeen in Siné Mensuel aan de orde komt. Zo is daar het artikel waarin gewezen wordt op het voorkomen van onopgeloste strafzaken waar de Franse overheid bij betrokken is. Een Frans collectief over ‘defensiegeheim’, Collectif Secret Défense, houdt zich bezig met onophoudelijk vragen om opheldering.

In naam van het staatsbelang, dat geacht wordt het hogere belang van de natie te vertegenwoordigen, maakt het defensiegeheim, zoals het is ingesteld en zoals het nu functioneert, het mogelijk het gerechtelijk onderzoek te dwarsbomen. Daardoor wordt het slachtoffer, dat wettelijk beschermd wordt door de instellingen van zijn land, juist een tegenstander. Die mag bestreden  worden of moet zelfs gedood worden in plaats van dat de kwestie gerechtelijk wordt beoordeeld. Het verhindert ook dat historici en onderzoekers toegang krijgen tot de informatie die nodig is voor hun wetenschappelijk werk om de historische waarheid vast te stellen. Een geval uit de vele: de ontvoering en verdwijning van Medhi Ben Barka in Parijs, 29 oktober 1965.

Zijn kinderen trekken onophoudelijk aan de bel: hun vader Medhi Ben Barka, tegenstander van de toenmalige koning Hassan II, was op de genoemde datum in Parijs. Hij werd door twee politieagenten staande gehouden en gevraagd om in een gereedstaande automobiel te stappen waarin zich een agent van de contraspionage bevond. Sindsdien is niets meer van Ben Barka vernomen. Het spoor leidt tot niets. Een misdrijf zonder lijk. In de loop van de tijd zijn er door de familie bij de Franse overheid klachten gedeponeerd. Reactie, nul. [Wel eens van de Nederlandse belastingdienst gehoord? Geen lijken maar wel veel leed; thh.]

Dystopische verschijnselen zijn op allerlei maatschappelijk vlak te vinden (dus ook niet statelijke). Siné Mensuel schrijft bijvoorbeeld over dochteronderneming van de Franse oliemaatschappij Total. Die laat in de nacht van 12 januari 2007 per ongeluk een vat met 15 000 m3 ruwe olie leeglopen in de monding van de Gironde, een beschermd gebied geklasseerd als Nature 2000. De boel is erin één klap verziekt. Nu, na twaalf jaar juridisch procederen ligt er een veroordeling voor schadevergoeding voor Total. De steur die in de monding van de Gironde rond zwom is er niet mee terug.

In een andere gebied, de Bourgogne, een ander gevecht: wijnbouw toestaan of bossen behouden in een gebied eveneens geklasseerd als Natura 2000 en ingeschreven als werelderfgoed bij de Unesco. Stond het kapitaal niet achter verduurzaming, vergroening? Kom op zeg. Als er wat de verdienen valt, staat het achter verzieken! Een lange neus dus.

Andere onvoorstelbaarheden

Hoe zit het met het leven na de dood, althans…In leven bestond er al voor menigeen een crisis rond het vinden van een fatsoenlijk onderkomen. Maar die crisis geldt niet alleen voor de levenden, ook voor de doden. De Parijse kerkhoven zijn overvol en waar er nog plek is, blijkt die onbetaalbaar. Een artikel in Siné Mensuel over het leven in (?) het kerkhof Montmartre dat leert, dat het er toch aangenaam kan zijn

‘…Verzèèèttt…Bewijs dat je bestááátttt…’

 

En de maatschappij volgens Macron-Castaner?

Hallo, de politie?…

‘Ik zie hier een rare figuur rondlopen…zal ik u zijn signalement geven…’.

Thom Holterman

Siné Mensuel, nr. 91, november 2019, 32 blz., prijs 5,50.

[Beeldmateriaal ontleend aan het besproken nummer van Siné Mensuel.]

 

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: