Spring naar inhoud

Geweld Of Geen Geweld, Dat Is De Kwestie

23/01/2020

Het anarchistische maandblad Le Monde libertaire (LMl) kent al tijden een rubriek ‘Strijdperken’. Daar vindt men actuele informatie over de (sociale) strijd die op allerhande terreinen door anarchisten wordt gevoerd – in veel gevallen in samenwerking met anderen. Telkens is daarbij aan de orde hoe ver je kunt gaan in het gebruik van bepaalde vormen van geweld als non-violence je uitgangspunt is (dat toch iets anders is als ‘geweldloos’ of pacifisme). Welke ‘drukmiddelen’ vallen nog onder non-violence [een oud voorbeeld: met een bijl een F16 straaljager van de luchtmacht beschadigen]? Voor het antwoord op die vraag is geen recept voorhanden. Het debat erover is open. Daartoe is in LMl nr. 1813 van januari 2020 een ‘dossier’ opgenomen getiteld: ‘Geweld en non-violence’.

De cartoon op de voorkant geeft al een beeld van wat er speelt: activisten krijgen van de staat tegengeworpen zich met stokken te wapenen (van een vlag). Jawel. De robocot op de voorkant van LMl roept dan ook: ‘Laat je wapen vallen!!!’. En wat stelt de staat er tegenover?

De staat is een veelkoppig verschijnsel. Een van die koppen = GEWELD, is oorlogsvliegtuigen, tanks, legers. Die heten voor verdediging tegen externe vijanden [aahh, daarom zet het ministerie van Oorlog vernietigingsmateriaal in ver buiten Nederlandse grenzen]. Tegen binnenlandse vijanden, dat wil zeggen allen die de wil van de regering tegenstreven, heeft de staat traangas en rubberkogels, zelfs ook explosief waarmee activisten de dood vinden (zoals herhaaldelijk in Frankrijk het geval is geweest). Die geweldsmiddelen worden mede ingezet opdat het destructieve neoliberale economisch systeem zijn botte gang kan gaan.

Nu zijn ook activisten zich bewust dat geen enkele maatschappij ecologisch onschuldig is. Dit wil zeggen – lezen we in LMl nr. 1813 – dat de menselijke ontwikkeling altijd gepaard gaat met een transformatie van het milieu. Maar het is precies het winststreven, de financiële accumulatie en de onophoudelijke creatie van kunstmatige behoeften, die een bliksemsnelle ontwikkeling van de verslechtering en daarmee destructie van ecosystemen opleveren. ‘Destructie is ons systeem’, luidt de neoliberale leuze binnenskamers en de neoliberale aandeelhouders lachen zich rot. Geef ze een bloemetje en ze weten het te vernielen:

 

[ThH]

Le Monde Liberaire, nr. 1813, januari 2020, 56 blz., prijs 4 euro.

One Comment leave one →
  1. nayakosakamakishymu permalink
    08/02/2020 19:44

    Ik denk dat pacifisme en anarchisme niet zo goed samen gaan. Anarcho pacifisme vind ik dan ook lastig. Ik zeg niet dat het niet kan. Maar als álles anarchisten pascifisten waren geweest, dan bestond er nu in Europa nog kinderarbeid. De anarchisten die geweld hebben gebruikt, hebben de kapitalisten wakker geschud. Kijk, ja, je kan mensen uitbuiten, maar het zou kunnen dat iemand dan een revolver op je leeg schiet. De enige taal die deze mensen spraken. Toch denk ik dat anarcho pascifisten en anarcho christenen wél iets hebben toegevoegd aan het anarchisme. Ik denk bijvoorbeeld dat het marxisme veel te makkelijk is geweest in haar geweld. Het geweld is altijd goed, als het maar tot een rode toekomst leidt.Geweld moet wat mij betreft zelfverdediging en/of directe actie zijn. Het moet niet machinaal worden, het moet geen routine worden, zoals dat in legers gebeurt. Zie de Durutti colonne niet als een leger, maar als een soort collectieve, bewapende woedeaanval, met een terecht target.

    Geweld is niet leuk, of iets om trots op te zijn. Maar veel christenen en boeddhisten en pacifisten gaan voorbij aan de situatie van de wereld. Je moet het je maar kunnen veroorloven om pacifist te zijn. Voor jou en mij is dat makkelijker, dan voor de Braziliaanse koffieboer, die uitgezogen wordt. Je kán niet altijd pascifist zijn. Als jij en ik aangevallen worden in de kroeg, dan zullen wij ons moeten verdedigen. Dat is gewoon gezond.

    En tócht heeft een focus op een geweldreductie wel meerwaarde. Er is alleen een groot verschil tussen lijfbehoud en militarisme. Zelfverdediging en geweld. Er moet wel gezegd worden, het is een thin line. Zelfverdediging kan ontaarden in geweld. En dat gebeurden er bij het marxisme, met het marxisme.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: