Spring naar inhoud

De Rentrée – Zelfs De Anarchie Ontsnapt Er Niet aan

05/10/2020

De ‘rentrée’ is het veel gebruikte woord voor de opening van het nieuwe seizoen, na de zomervakantie. Het is een Frans gebruik waaraan zelfs anarchisten niet ontkomen. Het september nummer van Le Monde libertaire (nr. 1820) is er het bewijs van. Het volgt op het fraaie zomernummer (nr. 1819) met een omvangrijk dossier over kunst en anarchie. [ThH]

De rentrée dus, zo begint het redactioneel. ‘In de zomer heeft Macronesië zijn tanden gescherpt. De voorraden traangas, handbeschermers, granaten en drones zijn goed aangevuld. En het regent boetes. Boetes voor het niet dragen van een masker, boetes voor verboden demonstraties, boetes voor verboden bijeenkomsten, etc. Dit terwijl de staat zijn eigen wetten steeds minder respecteert. De staatsdoctrine is: ‘Moord het vlees uit – maak de portemonnee leeg’. De liberale aanval op alles wat de bestaande macht niet zint, kan alleen met geweld worden uitgevoerd, het gaat erom dat iedereen bang wordt en thuis blijft om te demonstreren – of in slaap te vallen – op de bank, zoals het overgrote deel van zijn 66 miljoen inwoners die afgelopen voorjaar zijn opgesloten geweest.’

Als ik nog eens jonge anarchisten tegenkom in Nederland, dan maak ik op dat ze niet lezen, dat al die ‘ouwe knarren’ – Proudhon, hè wie? – hen niets te zeggen hebben. Zij vinden dat ‘het’ anarchisme steeds maar gaat over gebeurtenissen die zich voordeden voordat hun ouders geboren waren… Kortom, het is allemaal zo stoffig. Bob Dylan zingt erover: ‘Things Have Changed’. Zeker, een aantal dingen. Maar de atoomwapens die in Volkel liggen opgeslagen, waar vele jaren geleden al tegen werd gedemonstreerd (vredesfietstochten naar vliegbasis Volkel, 1961), liggen er nog steeds… En het kapitalisme heerst eveneens nog aldoor op aarde!

Opmerkelijk veel kunstenaars heeft dat heersen van het kapitalisme gestoken, in vervlogen tijden zowel als in het heden, zo kan men op maken uit het dossier ‘Kunst, anarchie en emancipatie’. Daar laten zich mooie en leerzame stukken over schrijven zoals ‘Proudhon, Courbet ofwel de esthetiek van de complexiteit’, ‘Camille Pissarro en de sociale terugslag’, ‘Luce, schilder van de menselijke voorwaarde en de libertaire activist’. Ook vindt men aandacht voor ‘Käthe Kollwitz, proletarienne en pacifiste’ met haar schitterende zwart/wit tekeningen en grafiek. Zo loopt het dossier door de tijd heen naar het heden, met zijn graffiti, dada, surrealisme. Dit deel is ‘Anartiste’ genoemd en staat op zijn kop ten opzichte van het algemene deel waarmee het één band vormt (het algemeen deel omvat 33 blz., het dossier 61).

Thom Holterman

Le Monde libertaire , nr. 1819 (juli / augustus 2020), nr. 1820 (56 blz., september 2020).

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: