Spring naar inhoud

ESPERO 5. Machtsaanspraak En Het Verzet Tegen Dominantie Tendensen Van Die Aanspraak

21/06/2022

Het zomernummer 2022 (nr. 5) van het Duitse, ondogmatisch-libertaire internet tijdschrift espero (Spaans voor ‘Ik hoop’) verscheen onlangs, zie Online. Aan het begeleidende redactioneel ontleen ik het volgende: ‘We zijn diep verontwaardigd over de vernietigingsoorlog die het Poetin-regime al meer dan drie maanden met genadeloos geweld voert tegen de Oekraïense burgerbevolking, en we roepen al onze lezers op om stelling te nemen tegen deze oorlog’ (vertaling thh.). Daarna volgt een uitleg omtrent de politieke stellingname.

‘We hebben absoluut geen sympathie voor al die Poetin-begrijpers die, in een walgelijke dader-slachtofferomkering, begrip eisen voor deze imperialistische gewelddaad van Rusland of zelfs Oekraïne zelf de schuld geven van deze oorlog. Helaas zijn er in onze eigen kringen ook mensen die als zombies Russische oorlogspropaganda gebruiken en  nepnieuws verspreiden’.

‘Als libertairen kunnen en willen we niet het grote machtsdenken volgen dat aan deze houding ten grondslag ligt. Omdat we natuurlijk tegen alle grote mogendheden zijn, of ze nu autocratisch zijn zoals Rusland, dat wordt geregeerd door Poetin, of ze een totalitaire dictatuur van de regerende partij hebben zoals in China, of dat ze het zogenaamde westerse democratische model belichamen onder de militaire paraplu van de NAVO. Vanuit zijn historische oorsprong is de staat een product van oorlog, en zolang we als samenleving het leven in een wereld van staten accepteren, moeten we altijd rekening houden met oorlog’ (vertaling thh.). Het redactioneel houdt daar niet op. Het gaat verder in op de binnenlandse politiek in Rusland en de oppositie tegen het Poetin-regime. Daaraan verbindt de redactie de inhoud van nummer 5 van espero. Ik zal daaruit nog een aantal alinea’s vertalen zodat men een indruk heeft van de veelzijdige en interessante inhoud van dit nieuwe nummer. [ThH]

De oorlog van Poetin in buiten- en binnenland

‘De oorlog die Rusland voert tegen Oekraïne gaat niet alleen over de oorlog van een imperialistische grootmacht om een ​​buurland te onderwerpen, maar het is ook een oorlog die het Poetin-regime voert tegen de oppositie van zijn eigen Russische burgerbevolking. Deze dictatuur, die alle gebieden van de Russische samenleving omvat, onderscheidt het regime in Rusland van onze westerse democratische systemen, waarin we relatief vrij zijn om onze libertaire oppositie tegen het heersende systeem te ontwikkelen. Derhalve is de af en toe terug te vinden gelijkstellen van een autocratisch regime à la Poetin met westerse democratische regeringssystemen, zoals die we in West-Europa kennen, een nogal ‘domme’ opvatting (zie het artikel op de homepage van espero, getiteld ‘Über den Umgang mit der russischen Propaganda’ van ondergrondse politieke kameraden van de groep ‘Autonome Actie’ in Rusland; zie Online)’.

‘Zolang het fascistische regime van Poetin in Rusland nog aan de macht is, zal er geen vrede zijn, niet in Europa, niet in de wereld en zelfs niet in Rusland. Daarom is onze solidariteit niet alleen met de slachtoffers van deze oorlog, maar ook met al die moedige mensen die ondanks massale staatsrepressie in Rusland zelf in opstand gekomen zijn tegen deze oorlog. Het is dit verzet in de Russische burgermaatschappij dat wij, als libertairen, moeten steunen met alles wat we kunnen doen – ook in het belang van de vrede’.

In het lawaai van de oorlogsmachine die op volle toeren draait, zijn de stemmen van deze maatschappelijke oppositie in Rusland wat naar de achtergrond verdwenen. Daarom opent het zomernummer van espero met een artikel van Oksana Mironova en Ben Nadler, ‘De ongekende onderdrukking van de anti-oorlogsoppositie in Rusland’. Als een actueel document van anti-autoritaire rebellie volgt op dat artikel de stakingsoproep van het Feministisch Anti-Oorlog Verzet (FAV) in Rusland op 1 mei 2022: ‘We gaan duiven voeren in het park!’.

Staat, machtsaanspraak en het onvermijdelijke verzet tegen alle dominantie tendensen

IJsetende automobiel

In espero wordt vervolgens tegen de uitzinnigheid van machtsaanspraak, actuele dominantie-netwerken en voortgaande milieudestructie een reeks van libertaire gedachten opgevoerd.

Roel van Duyn treft men aan, die het heden confronteert met een van de meest urgente problemen. Zijn analyse van de complotmythes waarmee corona-ontkenners, klimaatontkenners, Poetin- en Trump-aanbidders in Duitsland zowel als in Nederland de agenda van de autoritaire staat omhelzen, leest als de directe prehistorie van Ruslands onmenselijke aanvalsoorlog in Oekraïne.

De redactie: ‘De kwestie van oorlog en vrede is de verbindende schakel op de achtergrond van de dan volgende vier bijdragen. Ze vormen onze focus dit keer op de relatie tussen anarchisme en democratie: Colin Ward heeft een zeer fundamenteel perspectief op de dynamische spanning waarin staatsaanspraken op macht en sociale participatie in het maatschappelijk middenveld onvermijdelijk tegenover elkaar staan. Als anarchistisch alternatief voor representatieve democratie stelt Amedeo Bertolo een fundamentele reconstructie van de politieke ruimte voor op basis van direct-democratische, federale en confederale structuren.

Thom Holterman behandelt de kwestie van een (mogelijk) anarchistisch constitutioneel recht en pleit voor de overdracht van centrale overheidstaken naar gedecentraliseerde rechtsgemeenschappen in relatie tot een federalistisch maatschappijconcept. Aan de hand van het voorbeeld van een orkest zonder dirigent, ontwikkelt Jochen Schmück uiteindelijk de principes van coöperatieve zelforganisatie en bedrijfsdemocratie als een praktisch tegenmodel voor top-down communicatie in autoritaire organisatievormen.

Maar ook historisch anarchisme biedt een schat aan kennis in zijn theoretische ontwerpen en praktische ervaringen, ondanks al zijn tijdgebonden aard, die van nut en waarde kan zijn voor ons libertairen van vandaag. Olaf Briese neemt ons in zijn bijdrage mee terug naar de revolutie van 1848, de biografie van de vroege anarchist Sigmund Engländer volgend en opent onze ogen voor de soms verrassende actualiteit van de debatten die destijds in het anti-autoritaire kamp gevoerd werden’, aldus de redactie van espero.

Verder treft men bijdragen aan: van Siegbert Wolf over communautair anarchisme van Martin Buber in de verwerking van inzichten van Gustav Landauer, van Tom Goyens over antifascistische actie in de USA uit de jaren…1930/1940. Rolf Raasch bespreekt het werk van de anarchistische auteur B. Traven. Keiko Koch bedrijft libertaire ‘lokale geschiedenis’. Tevens treft men enkele boekbesprekingen aan. Kortom, met zijn 340 pagina’s mag ook dit nummer er weer zijn. Het is gratis te downloaden (zie: Online).

Thom Holterman (deze tekst is grotendeels gebaseerd op mijn vertaling en bewerking uit het Duits van het redactioneel in espero nr. 5.) 

Espero, nr. 5, juli 2022, Libertair web-tijdschrift (espero: ‘Ik hoop’), Potsdam, 340 blz.; zie de site espero, Online; gelieerd met de site Libertad!, Online.

2 reacties leave one →
  1. 25/06/2022 10:36

    Ik ben het met het eerste deel van het artikel niet eens. Wat mij opvalt is dat in libertaire kringen in Duitsland ontzettend wordt afgegeven op Rusland (Putin). Zeker als het gaat om de invasie in de Oekraine. Net als in de rest van Europa is men blijkbaar vergeten dat de oorlog in 2014 al is begonnen en er de afgelopen 8 jaar al meer dan 14.000 mensen door de oorlog zijn gestorven. Wat er in die 8 jaar precies is gebeurd in de Oekraine is blijkbaar ook in libertaire hoek iedereen is ontgaan. Afspraken die door de regering in Kiev in 2015 zijn gemaakt ( afspraken in Minsk tussen Oekraine, Rusland, Frankrijk en Duitsland) en nooit zijn nagekomen. Simpelweg omdat men die afspraken niet echt zag zitten. Frankrijk en Duitsland hebben zeker in corona tijd de regering in Kiev niet onder druk gezet om de afspraken wel na te komen. Zelynski had beloofd in zijn regeerperiode de door separatisten bezette gebieden in de Donbas weer onder gezag van Kiev te brengen. Hij heeft zich, toen hier iedereen zat te slapen, zich gewend tot de Amerikanen en die zagen een uitgelezen kans om daar waar Hillary Clinton was blijven steken de draad weer op te pakken en Rusland als de grote vijand af te stempelen en de Oekraine alvast te gaan bewapenen en op te leiden. ( En dat was nog niet alles.) Deze oorlog is een door Amerika bewust uitgelokte oorlog die zolang moet duren dat de economie van Rusland helemaal niet de knoppen is geholpen. Dat is altijd al de bedoeling geweest van de Amerikanen. Jammer dat zelfs in libertaire kring niet voldoende nagedacht wordt en feitelijk blindelings in het straatje van de Amerikanen gaat marcheren. Wat marcheren dat doen de Duitsers nog steeds graag.

  2. tijdschriftdeas permalink*
    26/06/2022 08:50

    Opname van dit commentaar betekent niet het akkoord gaan met dit commentaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: